Lanzarote i kaktusowy zawrót głowy

Lanzarote to wyspa jednego człowieka, Césara Manrique. Pisałam wcześniej, że do jego osoby wrócę. Zachwyca mnie – po prostu. Architekt, artysta i wizjoner przede wszystkim.  Jaskinie oświetlił reflektorami, w strategicznych miejscach postawił restauracje, które często sam zaprojektował. Ogrodził wybrzeże, z którego rozpościera się widok na niewielką wyspę La Graciosa. Z niezwykłą regularnością poustawiał swoje rzeźby i konstrukcje, na rondach i wszędzie tam, gdzie już by można było na chwilę przestać o nim myśleć.  Zbudował nawet sztuczny basen przypominający wyglądem rajską lagunę. A po dokonaniu tego wszystkiego, w każdym z interesujących miejsc postawił po kasie biletowej. Geniusz! Zdecydowanie zasłużył on na miano człowieka tej wyspy, miał na nią pomysł i pokazał jak się zarabia.

Tak, te kasy biletowe to nasz jedyny zgrzyt na cudownie rodzinnym wyjeździe, kiedy podjeżdżasz do kasy, prosisz o bilet rodzinny i słyszysz e100 za wstęp. Aż  wyskoczyłam z samochodu i głowę włożyłam w okienko kasjera, że my familija jesteśmy i proszę dla familija bilet.  Lechu wyciągnął rękę z samochodu z zielonym banknotem a ja hola!  nic nie płacić!  Trzymam go, nie może być, pomyłka. A później  usłyszałam od Lecha coś w stylu  cicho babo i wsiadaj do samochodu.  Pomyłki nie  było, by oglądać dzieła Césara Manrique trzeba zapłacić, a dziecko od 12 roku życia płaci jak dorosły.

Pomyłki nie było, był zgrzyt jak to u nas – regularny jak znak Césara na wyspie i wpisany w nas jak wpisany César w wyspę.

Kiedy już pogodziłam się, że córeczkę moją odzierają z dzieciństwa i ogólnie ochłonęłam, usłyszałam, że jak prosiłam kasjera o bilet rodzinny to wcale słowa proszę nie użyłam i że zapowiadało się na wojenkę, stąd szybka reakcja mojego stróża moralności, spokoju, opanowania i jego słowa w stylu cicho babo.
A córeczka z tylnego siedzenia dołożyła od siebie, że proszę też nie słyszała.

Jeszcze przez jakiś czas byłam na nich wszystkich obrażona, na Leona też, pozgrzytało więc, a potem to już tylko lepiej mogło być.

Ogród z kaktusami to ostatnie dzieło w życiu Césara Manrique, niezwykłe połączenie sztuki architektonicznej z pięknem natury. W ogrodzie, który przypomina zbocza krateru wulkanu, rośnie ponad 10 tys. roślin, a w tym 1400 gatunków kaktusów. Surrealistyczna, wulkaniczna sceneria, wszystko spójne, genialne. kaktusy1kaktusy3kaktusy30kaktusy13kaktusy16 Nawet wchodząc do toalety czeka nas miła niespodzianka …kaktusy4kaktusy2kaktusy5kaktusy29Barbapappa kaktusy10kaktusy28-jpgkaktusy8-jpgkaktusy11kaktusy19kaktusy21kaktusy15kaktusy27Dla miłych teściowych specjalne fotele…kaktusy9Wszystkie kaktusy właściwie coś przypominają hmmmkaktusy12kaktusy18jpgkaktusy23kaktusy14kaktusy22jpgi klamki w drzwiachkaktusy17-jpgkaktusy25kaktusy17jpgkaktusy7Pani pojechała ze mną, pan został ze swoją przepukliną, lub jak to Hiszpany lubią myśleć – męskością.kaktusy20jpgkaktusy248 metrowa rzeźba kaktusa przed wejściem … i wyjściem :(kaktusy26

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.